نامه [ به آقاى سيد احمد خمينى ( خانوادگى ) ] زمان : 27 مرداد 1353 / 29 رجب 1394 مكان : نجف موضوع : خانوادگى مخاطب : خمينى ، سيد احمد بسمه تعالى احمد عزيزم - دو طغرا « 1 » مرقوم شما و اصل شد ؛ از سلامت شما و ديگران مسرور شدم . ان شاء اللَّه تعالى هميشه سلامت باشيد . در موقع مقتضى و رفع مانع ، از آقاى لواسانى « 2 » احوال‌پرسى شود و كسى برود براى ديدن ايشان . راجع به تعيين شخص ديگر شما با كسى مذاكره نكنيد . « 3 » من كسى را تعيين نمىكنم - عجالتاً و كسى را هم سراغ ندارم . از مواظبت آقاى عمّ بزرگوار « 4 » كوتاهى نكنيد . ايشان ضعيف المزاج هستند و بايد رسيدگى شوند . منتظر ورود خانم « 5 » در روز چهارشنبه يا شب پنجشنبه هستيم . و السلام عليكم . 29 رجب 94 - پدرت به آقاى حاج شيخ عبد العلى « 6 » بگوييد اگر امانتى براى كويت خواستيد بفرستيد به وسيلهء آقاى حاج سيد اسماعيل باشد ، به وسيلهء ديگرى نفرستيد .

--> ( 1 ) - فقره ، عدد . آقاى سيد احمد خمينى دربارهء پاورقيهاى اين نامه چنين توضيح داده است : ( 2 ) - حضرت آيت اللَّه لواسانى را ساواك تحمل نكرد ؛ بالاخره او را دستگير و پس از حبس به شهر هشتپر ( در شمال ) تبعيد كرد . امام دستور دادند كسى به ديدار ايشان برود . من رفتم ؛ ساواك من را تعقيب كرد . ( 3 ) - بعد از تبعيد حضرت آيت اللَّه لواسانى ، براى وجوهات تهران بايد شخصى عهده دار اين كار مىشد . امام هشدار داده بودند كه من هيچ كارى نكنم زيرا ممكن است نپخته باشد و من هم طبق دستور ايشان كارى نكردم و امام از شدت علاقه به حضرت آيت اللَّه لواسانى تا آخر هم كسى را به جاى ايشان انتخاب نكردند . ( 4 ) - آيت اللَّه پسنديده . ( 5 ) - امام به مادرم خيلى علاقه‌مند بود و از دورى او رنج مىبرد ، مادرم نيز امام را دوست مىداشت ولى هر دو يا سه سال يك بار به مدت دو يا سه ماه براى ديدار با فرزندانش به ايران مىآمد . ( 6 ) - حاج شيخ عبد العلى قرهى مدت زيادى رياست دفتر امام در نجف را به عهده داشت . خانوادهء ايشان كسالت سختى گرفت ، دكترها گفتند از نجف بايد برود . او حاضر نبود ولى امام او را به اصرار فرستاد . ظاهراً مقصود از « امانتى » وجوهات است .